Nieuwste FC Knudde van toon van Driel

Expositie kunstwerken en originele tekeningen uit nieuwste strip van Toon van Driel 

25 mei – 7 juli

Nieuwste FC Knudde van Toon van Driel, aftrap tijdens de Haarlemse Stripdagen bij Galerie-62. Precies 25 jaar na de laatste uitgave (Knudde in hogere sferen) heeft Toon van Driel zijn oudste en meest succesvolle strip weer van stal gehaald en verschijnt het 35e FC Knudde-album: Knudde naar ’t WK. Toon komt zijn nieuwe strip signeren bij Galerie-62, waar Toon exposeert met nieuw werk en de making of van zijn nieuwe album te zien is.

Expositie Leo Divendal

Expositie ‘scènes-sur-mer’ van Leo Divendal 21 april – 19 mei

Twee openingen, op zaterdag 21 april en zondag 6 mei om 15.30 uur geeft Leo Divendal zelf een korte inleiding op zijn cahiers, op zijn fotografie en uitgaven, en op zijn schrijverschap. De bijeenkomsten zijn tevens een gelegenheid om de uitgaven en eerdere boeken te laten signeren.

Leo Divendal

Scènes-sur-mer / passage Étretat

Voor de expositie scènes-sur-mer  werkte Leo Divendal een fotografische  visie uit op het albasten kustlandschap in Normandië in twee reeksen werken: Scène-sur-mer & passage Étretat,

Een plek als de Normandische kust blijkt in zijn visie een theatrale locatie te zijn om patronen, gebruik van de ruimte, het speelse lichaam, de verhouding tot de natuur, de traagheid tegenover het haastige leven in zijn precieze beeldtaal gestalte te geven.

In Scène-sur-mer is het strand een podium voor een ongeschreven choreografie, een danse rurale. Mensen gaan op in de ruimte, verenigen zich met de lucide natuur in een optimale overgave.

In passage Étretat speelt de natuur zelf in de vorm van de mythische krijtkust de hoofdrol. Deze door de natuur gevormde kust waarin het land scherp is afgesneden naar de zee, vormt met wonderlijke poorten en naald-achtige eilanden een wonderbaarlijk landschap.

Beide reeksen worden in Galerie-62 in Haarlem getoond en spelen een complementaire rol. Scène-sur-mer in kleurige, passage Étretat in zwart-witte tonen, in bijzondere kleinere en grotere drukken. Nog maar heel kort geleden startte Leo Divendal een nieuwe reeks publicaties onder de verzamelnaam: moutarde.

Bij deze expositie is op zaterdag 21 april de première van twee nieuwe moutarde-cahiers: moutarde-2 Scène-sur-mer en op zondag 6 mei moutarde-3 passage Étretat.

Crail Moansburg

Expositie Crail Moansburg 8 maart t/m 14 april

 

Vooruitlopend op de tentoonstellingenreeks gedurende de maanden mei en juni 2018 in opvolgend Munchen, Berlijn, Londen, Beirut en Den Haag, is de tentoonstelling ‘ in the meantime’ ,in de tussentijd te zien bij Galerie – 62 in Haarlem.

Crail Moansburg is een Nederlandse kunstenaar die bekend staat om zijn kleurrijke en expressieve werken welke hij maakt in de Karl Marx Studio in Rijswijk. De stijl waarin Moansburg werkt zou ‘Pop-art-extra’ genoemd kunnen worden. De kunstenaar begon zijn carrière in de kunstwereld op achttienjarige leeftijd aan de Koninklijke Kunstacademie in Arnhem, maar verliet de studie vroegtijdig omdat hij er niet de inspiratie vond die hij zocht. Hij begon als manager in een club in het Spijkerkwartier, wat bekend staat als het “red light district” van Arnhem. Hier vond hij de inspiratie die hij nodig had om zijn schildersspullen opnieuw uit de kast te halen. Hij liet zichzelf beïnvloeden door de campagneaffiches en posters van de shows alsmede door de beelden die hij zelf wist vast te vangen met zijn eigen camera. De vrouwen op het podium, de bodybuilders bij de entree en de wereld als show van artiesten en clowns, vormen de leidraad van de series werken die hij maakten gedurende het bestaan van de club. Veel van zijn werk uit deze periode is moeilijk te traceren aangezien hij ze vaak weggaf aan de danseressen en cliënten uit de club en bovenal omdat hij de werken als amateuristisch beschouwde.

Na de opheffing van de club door de gemeente moest Moansburg zich opnieuw richten op een carrière als kunstenaar en keerde hij terug naar de kunststijl die hij wist te ontwikkelen op de Koninklijke Kunstacademie. Zichtbaar is zijn ervaring in het Atelier van Herman Brood, waar hij een aantal jaren ervaring heeft opgedaan. Net als bij Brood ontstaat het geheel door een systematische gelaagdheid van verschillende technieken, met sjabloneren en zeefdrukken als het belangrijkste middel. Voor Moansburg is gelaagdheid en een meervoud van tegenstellingen en mogelijke betekenissen van groot belang. Zijn werken tonen een absolute willekeur aan informatie, de fetisj van informatievergaring, welke gepaard gaat met de kapitalistische informatiecultuur waar we vandaag in leven. Aan de andere kant toont het een liefdevolle kijk op de geschiedenis waar hij zich vaak door laat inspireren.

Foto Expositie

Foto: Jan Saudek

27 januari – 3 maart  Erotics, masters of erotic photography

Onder de noemer Erotics, masters of erotic photography organiseert Galerie – 62 een tentoonstelling met erotische foto’s van Irena Ionesco, Jan Saudek en Paul Blanca.

Irena Ionesco (Parijs, 1930) toonde in 1974 enkele foto’s bij de  Nikon Gallery in Parijs. De foto’s trokken veel aandacht en al snel verschenen ze in tal van tijdschriften, boeken, en op exposities bij galeries over de hele wereld. Irina Ionesco is wel het meest bekend om haar foto’s van Eva, haar jonge dochter. De naakten leidden destijds tot een wereldwijd schandaal. De vrouwen op de foto’s van Ionesco zijn rijkelijk gekleed, uitgedost met juwelen, handschoenen en andere opschmuck, maar ook met halsbanden en andere fetisjistische rekwisieten. Ionesco toont de vrouw als object van sexueel bezit.

Jan Saudek (Praag, 13 mei 1935) is vooral bekend geworden met zijn bijgekleurde foto’s van dromerige werelden die gevuld zijn met naakte of halfnaakte figuren tegen een afgebladderde muur, waarbij vaak dezelfde elementen en symbolen terugkomen. Zijn foto’s doen denken aan de erotische fotografie uit het midden van de 19e eeuw en aan het werk van schilders als Balthus en Bernard Faucon. In zijn beginperiode gaat het vooral om het voorstellen van de jeugd, later verschuift het thema naar de ontwikkeling van jeugd naar volwassenheid en ouderdom (waarbij hij het onderwerp in dezelfde compositie over verschillende jaren volgt). Religie en de dubbelzinnigheid tussen man en vrouw zijn ook terugkerende thema’s in het werk van Jan Saudek. Zijn werk werd in de jaren negentig van de 20ste eeuw het onderwerp voor censuur in het Westen.

Paul Blanca, de autodidact fotograaf, geboren als Paul Vlaswinkel in 1958 te Amsterdam, baant met zijn zwart-wit- en soms kleurfotografie een weg door de huidige commercie. Tragedie is de leidraad in zijn negatieven op groot formaat: hij gelooft in dat ene moment, in die ene uitdrukking.

Zijn interesse in fotografie werd aangewakkerd toen hij foto’s ging maken van Eva Veldhoen, de dochter van schilder Aat Veldhoen. Hij gebruikte toen een kleine camera, maar ruilde deze later in voor een 6 x 6 cm Hasselblad camera, waarmee hij zwart-witfoto’s maakte. In de jaren ’80 verwierf hij bekend met zijn confronterende, gewelddadige zelfportretten die geïnspireerd zijn op het werk van Andres Serrano en Robert Mapplethorpe. Dankzij mentor Mapplethorpe maakte Blanca zijn eerste stappen in de kunstwereld, die hem in New York introduceerde bij sterren als Grace Jones, Jasper Johns, Willem de Kooning en Keith Haring. Mapplethorpe zag Blanca “ als zijn enige concurrent”.

 


Cape Cod Seascapes – works on paper – Jan Cremer

9 december 2017 – 20 januari 2018

Met de tentoonstelling Jan Cremer ‘ Cape Cod Seascapes’ wordt een uitgelezen selectie monumentale zeeschilderingen op papier tentoongesteld uit de periode rond 2014 van schilder en schrijver Jan Cremer. Het onderwerp sluit aan bij het artistieke temperament van de kunstenaar en zijn natuurlijke hang naar vrijheid. In zijn zeegezichten laat Jan Cremer de schilderskwast en schildersmes met brede gebaren over het papier gaan. In zijn Seascapes grijpt Cremer terug op een oerthema dat in de poëzie, literatuur en schilderkunst een eeuwenlange traditie kent en omgeven is van dromen, sentimenten en angsten. Cremers zeeën nodigen niet zozeer uit tot mijmeren over leven, dood, eindigheid en oneindigheid, maar laten de gebalde krachten van natuur en schilderkunst ervaren. De schilder kan de zon laten schitteren in kleuren rood, geel, oker en blauw. Hij kan een storm oproepen met woeste gebaren van kwast, paletmes en centimeters dikke verf op het papier. De schilderingen van kalme en ontembare azuurblauwe en kleurlaaiende zeeën zijn registraties van waarnemingen, maar verbeelden tegelijkertijd de gesteldheden van zijn persoonlijk gemoed. Ze staan dan ook in de traditie van de abstract-expressionistische schilderkunst die in de jaren vijftig in Nederland mede door hem werd ingezet en aangevoerd.’ Naast werken op papier worden er tevens keramische borden te koop aangeboden.


 

‘Take Five’

28 oktober – 2 december 2017

Rond de Haarlemse Kunstlijn, de expositie ‘Take Five’ van vijf nationaal en internationaal befaamde fotografen voor wie de camera vooral een verlengstuk is van het oog en die elk voor zich kiezen voor het juiste ogenblik, het juiste moment. Voor hen is de camera  het werktuig om binnen de begrenzing van een enkele foto de hele essentie te pakken te krijgen van een situatie die bezig is zich voor hun ogen te ontrollen.
Eddy Posthuma de Boer, Arthur Martin, Leo Divendal, Christhilde Klein en Machiel Botman hebben inmiddels  hun sporen in de fotografie ruimschoots verdiend. 

Feestelijke opening op zondag 5 november vanaf 15.00 uur met een hapje en een drankje. U bent van harte welkom !


 

Anton Heyboer, een leven als kunstwerk

Anton Heyboer, een leven als kunstwerk.

2 september – 21 oktober

Schilderijen, collages en etsen 1961 – 2004.

Aansluitend op de tentoonstelling in het Gemeentemuseum Den Haag [26 augustus – 4 februari] organiseert Galerie – 62 een overzicht van schilderijen, collages en etsen van Anton Heyboer.

De collectie is samengesteld uit de nalatenschap van Heyboer-verzamelaar Jan Piers en de Erven van Anton Heyboer. Het bestrijkt de periode 1961 – 2004, een jaar voor de dood van de kunstenaar in 2005.

In dit overzicht ligt het accent op de werken uit de jaren zestig en zeventig. Hij ontwikkelt er zijn hoogstpersoonlijke systeem als grondslag van zijn eigen werkelijkheid. Allerlei emoties worden in cijfers en lijnen uitgezet of geordend in een beeldtaal met vaak niet te ontcijferen teksten, menselijke figuren, symbolen en kleuren; ontoegankelijk maar fascinerend door de volmaakte visuele uitwerking. Het zijn de jaren waarin zijn etskunst een hoogte punt bereikt en Heyboer ook de internationale erkenning krijgt die hij verdient.

In 1974 besluit Heyboer het etsen te laten voor wat het is en te gaan schilderen. Tussen oktober 1974 en november 1975 ontstaan meer dan tweehonderd schilderijen. Een aantal ervan is in 1975 te zien geweest op een tentoonstelling in het Stedelijk Museum te Amsterdam.

Begin jaren tachtig breekt Heyboer met de officiële kunstwereld en opent zijn eigen kunstwinkel.

De tentoonstelling wordt geopend op zaterdag 2 september om 15.00 uur met een drankje en een hapje.